ჩვენი იდენტობა, დემოკრატია და უსაფრთხოება

წინა წერილში („ცივილიზაცია ცნებებში“) ვეცადე მეჩვენებინა, რომ დემოკრატია ნიშნავს არა ხალხის, არამედ - თემის მმართველობას, ამის ალტერნატივა კი ბრბოს მმართველობაა; რომ თემის ჩამოსაყალიბებლად არ არის საკმარისი არჩევნები, რადგან თემისთვის იდენტობაა განმსაზღვრელი; რომ ინდივიდის თავისუფლება მხოლოდ თემის, სოციალური ორგანიზმის ფარგლებშია შესაძლებელი; რომ ბარბაროსობაა ირაციონალურობა, ცივილიზაცია კი რაციონალურია; და რომ „იდიოტია“, ყველა, ვინც თემის ინტერესებს არ ითვალისწინებს.

გამოქვეყნება აკრძალულია სპეციალური თანხმობის გარეშე

დღეს აშკარაა, რომ რუსეთი საქართველოს შიდა პოლიტიკაში ჩარევას და საზოგადოებრივი აზრით მანიპულირებას ცდილობს. გაჩნდა პოლიტიკოსთა მთელი ჯარი, რომლებიც ამბობენ, რომ საქართველო რუსულ ორბიტაზე უნდა გადავიდეს, რომ სხვა გამოსავალი არ არსებობს და რომ ეს არის ქვეყნის გადარჩენისა და განვითარების ერთადერთი გზა. ამ საკითხებზე მეც და სხვასაც ბევრი გვითქვამს, პოზიციაც დაგვიფიქსირებია და კონკრეტული არგუმენტიც ბევრი მოგვიხმია. ამჯერად კი მინდა, სხვაგვარად დავწერო. მინდა აღვწერო ის თვალისათვის უხილავი პროცესი, რაც ქმნის ან ანგრევს თემს, მინდა ვცადო, დავხატო ერთგვარი რუკა, სადაც მოთამაშეების ადგილზე მივუთითებ, ზოგს კი მკითხველი თავად მიუჩენს ადგილს...